ระหว่างทาง

เรื่องราวระหว่างทาง 

ทำให้เราคิดถึง ความห่างไกล เราเรียนรู้มันมาพอสมควรเลยล่ะ 

ระยะทาง - มันพิสูจน์ อะไร หลายๆอย่างได้ ถ้าวันหนึ่งเราหลงรักระยะทาง

เราจะได้ประสบการณ์ ระหว่างทางอย่างมากมาย เราเคยหลงรักมันนะ รักมากด้วย  

เรามาไกลมากๆ ไกลเกิน จุดที่เรายืน มันไม่ใช่ที่ของเรา เราไม่รู้จักใครเลย 

เราไม่คุ้นชิน กับสิ่งต่างๆที่อยู่รอบตัว เราเรียนรู้ความรู้สึกจากตรงนั้น จนเติบโตมาถึงที่จุดนี้

ขอบคุณระยะทาง ที่ทำให้เราได้เรียนรู้ คำว่า " คิดถึง " เราคิดถึงทางที่เราเคยมา ทางที่เราคุ้นชิน

ถ้ า วั น นั้ น เ ร า ไ ม่ ก้ า ว เ ดิ น อ อ ก ม า

วั น นี้ เ ร า ก็ ค ง ไ ม่ เ ห็ น ค ว า ม ส ำ คั ญ ข อ ง ร ะ ย ะ ท า ง

ไ ม่ ใ ช่ ว่ า ม า ไ ก ล ม า ก แ ค่ ไ ห น

แ ต่ ท ำ ใ ห้ รู้ ว่ า ค ว า ม " คิ ด ถึ ง " เ ป็ น เ ช่ น ไ ร

คนบนฟ้า

ถึงคนบนฟ้า .. 

      ถ้าได้รับข้อความนี้แล้ว ขอให้อ่านจนจบนะ ข้อความทั้งหมดอยู่ในซองจดหมายเรียบร้อย 

เราเลือกซองจดหมายสีน้ำตาล ปากกาที่เขียนเป็นสีน้ำเงินและก็กระดาษที่ใช้เขียนเป็นสีน้ำตาล

 เราเพิ่งเขียนเสร็จเมื่อคืน เกือบหาที่อยู่ของเธอไม่เจอแล้ว เราส่งไปให้แล้วนะ

 รอรับจดหมายด้วย ถ้าได้รับแล้วเธอไม่ต้องบอกเราก็ได้ 

ขอให้ยิ้มที่ได้อ่าน ขอแค่เธอจำเรื่องราวเก่าๆได้ 

ปล. ดูแลตัวเองดีๆ หนาวแล้ว โชคดีนะ 

รางรถไฟ ..ที่ไม่มีรถไฟ

" รางรถไฟ ..ที่ไม่มีรถไฟ "

มันให้ความรู้สึกที่แตกต่างกันวันนี้เพิ่งเข้าใจ เวลาที่รถไฟกำลังมาเรารู้สึกตื่นเต้นมาก

 เฝ้ารอมองอย่างไม่กระพริบตา มองจนขบวนสุดท้าย แต่พอรถไฟผ่านไปจนสุดตา 

ความเหงาก็เกิดขึ้นทันที

ที่เห็นแต่รางรถไฟ ที่เป็นเส้นเหล็กคู่ขนานคดไปมา 

" ความต่างที่ลงตัว"

ความเหงาและความหวัง

ที่เปลี่ยนกันมาและผลัดกันไป 

สถานีรถไฟตลิ่งชัน

ขบวน ธนบุรี-ราชบุรี 

ก่อนจะเป็นความทรงจำ

.... ก่อนจะเป็นความทรงจำ 

ถึงเวลานึกย้อนเรื่องวันวาน ยังจำได้มั้ยความสุขครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ นานเท่าไหร่แล้วที่เรามีความสุข

แบบยิ้มปากฉีกหัวใจพองโต เรื่องราวที่ผ่านมา เชื่อหรือไม่ว่าส่วนใหญ่ถ้าเป็นเรื่องของหัวใจ

 เราจะจดจำแต่ในส่วนที่ดีของเรา ทั้งๆที่คนๆนั้น เป็นคนหักอกเราก็ตาม  มันก็แปลกแต่มันจริง 

เรื่องของหัวใจมันละเอียดอ่อนมาก ถ้าจะบอกว่าความรักทำให้ตาบอกมันก็คงจะจริง 

เพราะที่ผ่านมา เราใช้หัวใจจดจำเรื่องราว เราไม่เคยใช้สมองจำเรื่องของเธอเลย  

แต่ถ้าใช้สมองจริงๆ เราคงตอบไม่ได้เลย ว่าเรารักเธอมากแค่ไหน  

หัวใจ  =  ความรู้สึก  90%   

เ รื่ อ ง ข อ ง หั ว ใ จ       ไ ม่ ต้ อ ง มี ค รู

ก ฎ  ข อ ง ก า ร ห นี     คื อ อ ย่ า หั น ก ลั บ ไ ป ม อ ง

     ไ ม่ รู้ ว่ า ใ ค ร บ้ า ง ที่ ใ ช้ ก ฎ นี้    แ ต่ ผ ม บ อ ก เ ล ย  ผ ม ใ ช้ มั น

 บ า ง ค รั้ ง เ ร า ก็ เ ลื อ ก อ ะ ไ ร ไ ม่ ไ ด้ ม า ก

 บ า ง สิ่ ง ที่ คิ ด ว่ า ดี ก ว่ า  ก็ ไ ม่ จ ริ ง เ ส ม อ ไ ป

          บ า ง อ ย่ า ง ที่ คิ ด ว่ า แ ย่   ก็ ไ ม่ มี  อ ะ ไ ร ดี ไ ป ก ว่ า นี้

      ทุ ก สิ่ ง อ ยู่ ที่ ใ จ ว่ า คุ ณ พ อ ใ จ ใ น สิ่ ง ที่ มี แ ล้ ว ห รื  อ ยั ง

  ฉั น จ ะ คิ ด ถึ ง เ ธ อ เ ท่ า  ที่ เ ธ อ ใ ห้ คิ ด

      ฉั น จ ะ รู้ จั ก เ ธ อ เ  ท่ า ที่ เ ธ อ ใ ห้ ฉั น

ภ า พ แ ร ก ที่ เ ห็ น อ ย่ า คิ ด ว่ า ห ว า น

          ล อ ง สั ม ผั ส ค ว า ม  ห ว า น จ ะ รู้ ว่ า ข ม 

ความทรงจำ ไม่มีสี

 สวัสดีครับ ทักทายทุกท่านนะครับ

 นี้เป็นครั้งแรกของผมเลยครับที่ได้เขียนบล็อกเป็นของตัวเอง

 วันนี้ผมก็ตั้งใจมาถ่ายทอดเรื่องราวผ่านภาพถ่ายส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ 

จุดเริ่มต้นของภาพมันก็มาจากช่วงเวลาที่เราได้มอง ได้เห็นสิ่งต่างๆ รอบตัวเรา ไม่ว่าจะเป็นการเดินทางหรือการได้ไปเที่ยว 

       ... ว่ากันว่า "  ความทรงจำของคนเรามักไม่มีสี  "  

  ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่านะครับ แต่ถ้ามันเป็นเรื่้องจริง ผมว่าสิ่งที่เรามองเห็นเวลาที่เรานึกถึงความทรงจำมันก็คงจะเป็นความรู้สึกที่ยังอยู่ในส่วนลึกๆ  

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวดี ๆ หรือ เรื่องราวที่เลวร้าย  ผมถือว่าเราเอามาเป็นประสบการณ์ในชีวิตต่อไปนะครับ  

    ผมขอให้ความทรงจำของผมได้ถ่ายทอดเป็นภาพนิ่ง  ....

 ต่ อใ ห้ แ น่ น แ ค่ ไ ห น   ถ้ า เ ข า จ ะ ไ ป ก็ ค ง ต้ อ ง ป ล่ อ ย

                    ค ว า ม รั ก ไ ม่ ใ ช่ แ ค่ ก า ย   ถ้ า ไ ม่ ไ ด้ หั ว ใ จ     ป ล่ อ ย เ ข า ไ ป ดี ก ว่ า

บ า ง สิ่ ง ที่ ม อ ง ข้ า ม 

        

        มั น อ า จ เ ป็ น สิ่ ง เ ร า ที่ ม อ ง ห า

   ค ว า ม สุ ข ที่ ห า ย ไ ป

ปล. อย่างไงก็ฝากบล็อกเล็กของผมด้วยนะครับ จะมาอัพรูปให้ดูทุกวันครับผมสัญญา